Doinua: Bizkorra ez naiz baina badaukat

 

Belaunburuak bihurtu zaizkit
familia honen parte
zenbat sehaska kanta, bizipen
nahiz fikziozko pasarte…
Atzo esker hitz izandakoak
bihurtzen dira bihar ke,
sarri askotan zail da hartzea
betebeharrak bitarte
norberarentzat bi tarte…
hautu izan ez diren ardurek
zama handia dakarte;
beti besteak zaintzen jardun naiz
nitaz ahaztu naizen arte.
Amona batek ingurukoei
zor die mila maitasun
doako lana denak ordea
ez du nahiko duintasun.
Sukalde baten kabitzen bada
horrenbeste goxotasun,
pazientzi eta ume txikien
negar sarkorren oihartzun…
“Besteok lagun gaitzazun,
jakin nahi nuke astirik eta
indarrik ba al daukazun…”
galdera egin ez diotenak
ezin du ezetz erantzun.

 

Nahiz maitasuna uler lezaken
bakoitzak mila eratan
ezkondu eta mende erdia
gero elkarri zelatan
haserraldiak ugari eta
besarkadak horren bakan
behin estimatzen jakin gabea
sumatzen dut orain faltan,
gu bion arteko talkan
mila zatitxo erditu dira
bizitzen azken etapan;
lehen elkarrekin lokartzen ginen
gaur egun ohe banatan.
Mesanotxeko argazki zaharrak
ditu izkina horiak,
gu ere berdin horitu gaitu
denboraren memoriak
gure oheek gau ilunean
dirudite hilobiak,
non galdu dira garai bateko
izarapeko gloriak?
Errutinan eroriak
nire desio ezkutuenak
lapurtu dizkit Ongiak
mihiak kontatu ezin zuena
gordetzen du klitoriak.
Bizitzan zehar irentsia dut
jakinmin adina listu
neukana eta zegokidana
onena zela sinistu.
Nintzena eta nahi nukeena
ezin nituen bereiztu
ametsen forma hartu ohi zuten
horma arteko zirriztu
guztiak ziren murriztu
nahiz ta tarteka berriz zerotik
hasteko gogoa piztu
nire beldurrek bihurtu dute
tentazioa arrisku.
Arrisku gisa ikusi ditut
hanka sartzeko aukerak
nahigabe hartuz besteek nitaz
esperotako jarrerak.
Hirurogeita hamar urteko
emakume hain onberak
ondokoei so ahaztu baitu
berez zer nahi zuen berak…
Urteen bilakaerak
nire barruan zabaldu ditu
borrokarako trintxerak
orain artean inoiz egiten
ausartu ez naizen galderak.

 

Amuen forma sarri gordetzen
da galdera ikurrean;
aldatu nahia orekan eta
esperantza beldurrean.
Etorkizuna ez, iragana
daukat esku ahurrean
zartatu dena baserriko lan
nahiz baratzako lurrean
guztia ez da urre han…
Nekea daukat tatuatuta
orain azal zimurrean
nire burua ezezagun zait
ispiluaren aurrean.
Ezezaguna ezagutzea
niretzako da zilegi,
lehenik eta behin guztia argi
esango diot Joxeri
ondoren, berriz, mahai inguruan
seme-alabekin eseri:
“Lehertu egin naiz eta banoa,
ezin dut horrela segi,
sufritu baitut gehiegi…”
Maiz aldaketa batek ez dauka
zertan izan amildegi
berandu izan daiteke baina
ea ez den beranduegi.

 

 

Ane Labaka
Ane Labaka

Zure iruzkina

Your email address will not be published. Required fields are marked *